Η σονατίνα στον 20ό αιώνα το ρεσιτάλ του Γιώργου Βλαστού μας αποκάλυψε τη μαγεία του περιφρονημένου αυτό μουσικού είδους. Είναι αρκετά σπάνιο να πηγαίνει κάποιος σε μία συναυλία και να νιώθει πως δεν έχασε τον καιρό του, πως όχι μόνο πέρασε καλά, αλλά και ότι άκουσε μουσική που δε γνώριζε, από σύνθετες που σπανία παίζονται. Μία τέτοια συναυλία είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω στις 22 Απριλίου στο καλλιτεχνικό κέντρο Ατενέουμ στο Θησείο από το νεαρο πιανίστα Γιώργο Βλαστό ο οποίος μας έδωσε μία συναυλία με το γενικό τίτλο Η σονατίνα στον 20ό αιώνα.

Η σονατίνα είναι ένα είδος μουσικής που όλοι μαθαίνουν στα ωδεία η στα ιδιωτικά μαθήματα που κάνουν, αλλά που λόγω του βασικού παιδαγωγικού της χαρακτήρα σπάνια προσφέρεται στο κοινό προς ακρόαση. Έτσι ίσως ξενίζει κάπως μία συναυλία αφιερωμένη στο είδος αυτό όμως μετά το τέλος της, έφευγε κάνεις με την άποψη πως το είδος αυτό αξίζει να το γνωρίσει καλύτερα. Η συναυλία του Γιώργου Βλαστού περιελάμβανε έργα της γαλλικής κύριος σχολής, με την οποία ο καλλιτέχνης νιώθει μία εκλεκτική συγγένεια, περιελάμβανε όμως και έργα Σιμπέλιους και,Μπουζόνι. Στην σονατίνα του Μωρίς Ραβέλ Έργο γραμμένο το 1905 με αφορμή ένα μουσικό διαγωνισμό που διοργάνωσε ένα περιοδικό, ο Βλαστός είχε την ευκαιρία να επιδείξει την ρυθμική δεξιοτεχνία που τον διακρίνει, αλλά και την λεπτότητα και την φινέτσα που απαιτεί η μουσική του Ραβέλ. Αν και ξεκίνησε με κάποια νευρικότητα, οι μουσικές του φράσεις παρέμειναν καθαρές και καλοσχηματισμένες ενώ το ενεργητικότητα το παίξιμο του έδωσε πραγματική πνοή στο έργο ιδιαιτέρως το τρίτο μέρος.

Τα δύο επόμενα έργα του Σιμπέλιους, Άλλαξαν την ατμόσφαιρα καθώς οι μεγάλες απλωμένες μουσικές φράσεις και ο λυρισμός που τα χαρακτηρίζει, αποδόθηκαν με σαφήνεια και ευαισθησία. Και πάλι εδώ ο Βλαστός, δυναμικός και συνάμα λυρικός, ποτέ όμως ρομαντικός, κράτησε τις σωστές ισορροπίες. Ενδιαφέρον προκάλεσε το έργο που έκλεισε το πρώτο μέρος της συναυλίας, η τέταρτη σονατίνα βασισμένη σε ινδικούς τρόπους, αντιπροσωπευτικό δείγμα του ινδικού Εξωτισμου που επικράτησε στην γαλλική μουσική στις πρώτες δεκαετίες του αιώνα. Πολύ κοντά στο ύφος του Ραβέλ, αποδόθηκε και πάλι με μεγάλη αίσθηση ρυθμό και μουσικότητας, αν και σε πολλά σημεία το παίξιμο ήταν ιδιαίτερα δυνατό για έναν τόσο μικρό χώρο.

Μετά την Πέμπτη σονατίνα του Σαρλ Καικλέν με την οποία ξεκίνησε το δεύτερο μέρος της συναυλίας , το παίξιμο του Βλαστού ήταν πολύ πιο χαλαρό ενώ ακολούθησε η Sonatina Seconda του Μπουζόνι , την οποία ερμήνευσε με εξαιρετικό πραγματικά τρόπο, πράγμα σπάνιο για έναν νεαρό πιανίστα. Πολύ καθαρό παίξιμο με μεγάλη αίσθηση των  αντιθέσεων του έργου και των ηχοχρωμάτων που απαιτεί από τον ερμηνευτή ο συνθέτης. Ήταν μία δωρική ερμηνεία στερημένη από εύκολες συναισθηματικές εξάρσεις αλλά και με σωστές ισορροπημένες ρυθμικά φράσεις.

Η συναυλία τελείωσε με την υπέροχη σονατίνα έργο 16 του Αλμπέρ Ρουσέλ, που ήταν σίγουρα ένα από τα καλύτερα ερμηνευμένα κομμάτια της συναυλίας. Εδώ Βλαστός έδειξε την ικανότητα του όχι μόνο να χτίζει ρυθμικά τις μουσικές φράσεις, αλλά και με ιδιαίτερο δυναμισμό να κορυφώνει της έντασεις της μουσικής χωρίς να ολισθαίνει σε εύκολους εντυπωσιασμούς. Ελπίζουμε να τον ακούσουμε πάλι σύντομα με ένα σαφώς καλύτερο πιάνο από αυτό που είχε στην διάθεση του το οποίο δυστυχώςέτριζε συνέχεια.