Η παρουσία μιας μεγάλης Συμφωνικής ορχήστρας στην Αθήνα είναι από μόνο του ένα σπάνιο γεγονός, πόσο μάλλον όταν το πρόγραμμα που παρουσιάζει είναι έξω από τα τετριμμένα προγράμματα που συχνά παρουσιάζουν τέτοιες Ορχήστρες όταν περιοδεύουν.
Έτσι η μεγάλη Συμφωνική Ορχήστρα της Δρέσδης μας χάρισε δύο σημαντικές μουσικές βραδιές στις 21 και 22 Φεβρουαρίου στο Μέγαρο μουσικής Αθηνών.
Το πρώτο βράδυ ήταν αφιερωμένο σε ένα έργο που δεν ακούγεται συχνά, αλλά το οποίο έχει μεγάλο μουσικό ενδιαφέρον, τις «Σκηνές από τον Φάουστ του Γκαίτε», του Ρόμπερτ Σούμαν, έργο που παρουσιάσθηκε το 1862 μετά τον θάνατο του συνθέτη.
Είναι ένα δύσκολο έργο, τόσο για την Χορωδία που παίζει πολύ μεγάλο ρόλο, όσο και για τους ερμηνευτές, γιατί παρόλο που δεν έχει ιδιαίτερους φωνητικούς ακροβατισμούς, απαιτεί μεγάλη θεατρική και δραματική ερμηνεία από τους τραγουδιστές. Είναι κρίμα που στην βραδιά αυτή στερηθήκαμε τους υπέρτιτλους, αφού ούτε καν στο λιτό και ολιγοσέλιδο πρόγραμμα δεν υπήρχε η μετάφραση του λιμπρέτου, και έτσι πολλοί ακροατές που δεν μιλούσαν Γερμανικά έμειναν αμέτοχοι.
Μεγάλη παράλειψη εκ μέρους των υπευθύνων της συναυλίας.
Φωνητικά το έργο ευτύχισε κυρίως από τις όμορφες φωνές των James Johnson, Britta Schwartz, και Jale Papilla, ενώ ο περίφημος Francois LeRoux ήταν σχεδόν άφωνος, και η φωνή της πολύ καλής Angela Maria Blasi μάλλον αδύνατη και άχρωμη.
Όμως η εξαιρετική Χορωδία της Πράγας έκλεψε την παράσταση, όπως εξ’άλλου και ο μοναδικός ήχος της μεγάλης αυτής Ορχήστρας.
Και μια μικρή υποσημείωση: αυτά τα ατελείωτα σουρτα-φέρτα των τραγουδιστών κατά την διάρκεια της συναυλίας αποσπούσαν την προσοχή των ακροατών και ορισμένες φορές ήταν άκρως εκνευριστικά, κυρίως στην περίπτωση της Κας Blasi η οποία έψαχνε την πόρτα της εξόδου και όταν την βρήκε θεώρησε απαραίτητο να την ανοίξει και να την κλείσει με θόρυβο. Σε όποιες πιθανές αντιρρήσεις, έχω να αντιπαραθέσω το παράδειγμα της μεγάλης Janet Βaker , σε μία συναυλία στο Λονδίνο όπου τραγούδησε σε μια Συμφωνία του Μάλερ, παραμένοντας στην σκηνή δίπλα στον μαέστρο από την αρχή έως το τέλος της συναυλίας, έστω και αν το μέρος της ήταν μερικά μόνο λεπτά. O tempora, o mores…
Η δεύτερη βραδιά ήταν αφιερωμένη στην μεγάλη «Φαντασία για Πιάνο Χορωδία και Ορχήστρα» του Μπετόβεν, που ερμήνευσε με μοναδικό τρόπο ο Δημήτρης Σγούρος, ο οποίος μας χάρισε μια μοναδική μουσική απόλαυση και δίκαια καταχειροκροτήθηκε από το κοινό.
Το δεύτερο μέρος ήταν αφιερωμένο στην 3η Συμφωνία του Μπετόβεν, και εκεί πιά είχαμε την ευκαιρία να συγκεντρωθούμε στον μοναδικό ήχο της Ορχήστρας της Δρέσδης. Η ερμηνεία του Janowski δεν ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτική, ήταν μια κλασική ερμηνεία στο πλαίσιο της μεγάλης Ρομαντικής Παράδοσης, εκπλήσσοντάς μας όμως σε πολλά σημεία με τα γρήγορα τέμπι του, ίσως μια μικρή επιρροή της σύγχρονης ερμηνείας αυτών των έργων από μαέστρους όπως ο Harnoncourt και ο Gardiner. Ήταν όμως μια πραγματική απόλαυση να ακούει κανείς τον ήχο μιας τέτοιας Ορχήστρας.