Έχω παρατηρήσει πως τελευταία οι Ορχήστρες που εμφανίζονται στο Μέγαρο Μουσικής έχουν την συνήθεια να παρουσιάζουν το ίδιο έργο και στις δύο συναυλίες τους. Συνέβη με την συναυλία του  Gardiner πρόσφατα, και πάλι το ίδιο με τις δύο συναυλίες της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Αμβούργου που δόθηκαν στις 10 και 11 Φεβρουαρίου.

 

Hamburg Philharmonic Orchestra

Ποιος όμως παραπονιέται όταν έχει κανείς μπροστά του έναν καλλιτέχνη του διαμετρήματος του Matthias Goerne που με την όμορφη εκφραστική φωνή του ερμήνευσε ένα πραγματικά «Μαγικό Κόρνο» του Μάλερ. Δεν θα μπορούσε κανείς να ζητήσει μεγαλύτερη μουσικότητα εκφραστικότητα, ούτε να ακούσει τόσο προσεκτική επιμονή στις λεπτομέρειες της παρτιτούρας απο αυτή που μας χάρισε ο Goerne. Μία ποιητική εμπειρία.

Matthias Goerne

Μαζί με το έργο αυτό του Μάλερ ακούσαμε και ένα μάλλον αδιάφορο σύγχρονο Γερμανικό έργο το Miserae του Karl Hartmann, και μια ενδιαφέρουσα ανάγνωση της δεύτερης Συμφωνίας του Brahms. O Μαέστρος Ingo Metzmacher μας χάρισε μια αναλυτική μεταρομαντική ανάγνωση του έργου χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις, αλλά χωρίς να γίνεται και κουραστικός.
Η δεύτερη συναυλία άρχισε με ένα από τα ομορφότερα έργα της σύγχρονης μουσικής δημιουργίας, το περίφημο Lontano του Ούγγρου συνθέτη Gyorgy Ligeti έργο που οι περισσότεροι ίσως θυμούνται απο την ταινία του Κιούμπρικ «Οδύσσεια του Διαστήμαατος 2000». Η Ορχήστρα απέδωσε με τον άψογο ήχο της όλες τις εντάσεις της μουσικής του συνθέτη από το πιο απαλό πιανίσιμο μέχρι και το πιο δυνατό φορτίσιμο.
Μετά το «Μαγικό Κόρνο» του Μάλερ που τραγούδησε ο βαρύτονος Matthias Goerne, απολαύσαμε το «Κοντσέρτο για Ορχήστρα» του Bela-Bartok ένα έργο που δίνει την δυνατότητα στην Ορχήστρα να επιδείξει τον βαθμό συνοχής και συνεργασίας των διαφόρων οργάνων, ιδιαίτερα των εγχόρδων και των κρουστών, κάτι που η Ορχήστρα του Αμβούργου πέτυχε σε μεγάλο βαθμό.
Δύο πολύ όμορφες βραδιές, που μας έδωσαν την ευκαιρία να απολαύσουμε έργα που δεν ακούμε συχνά στην Αθήνα.