photo DAVID BAZEMORE

Οι καλές συναυλίες στην χώρα μας είναι σπάνιο φαινόμενο αφού η Ελλάδα δεν βρίσκεται στο κέντρο, αλλά ούτε καν και στην περιφέρεια της διεθνούς μουσικής σκηνής. Έτσι το περισσότερα μεγάλα ονόματα που επισκέπτονται τη χώρα πας κοιτούν πώς να πάρουν την παχυλή συνήθως αμοιβή τους και να φύγουν , οι λεγόμενες αρπαχτές, Αφήνοντας μας με την εντύπωση πως άκουσαμε κάτι το σημαντικό και ανεπανάληπτο.
Ο πιανίστας Αντρας Σίφφ που επισκέφτηκε πρόφατα πρόσφατα την Αθήνα και έδωσε δύο συναυλίες με την ορχήστρα του Capella Α.Barca στο μέγαρο 27,28/1 δεν ανήκει σίγουρα σε αυτήν την κατηγορία.
Οι δύο συναυλίες του με κοντσέρτα για πιάνο του Μότσαρτ το Κοντσέρτο για Κόρνο έργο 447 και τη Συμφωνία νο 40 ήταν μία πραγματική όαση. Δεν θα είναι υπερβολή να πούμε, οτι ο Σίφφ ανήκει στους μεγαλύτερους πιανίστες της εποχής μας αλλά είναι επίσης και ένας εξαιρετικός μαέστρος. Η ορχήστρα που δημιούργησε ο ίδιος αποτελείται από σολίστες και είναι αφιερωμένη στην εκτέλεση έργων του Μότσαρτ. Στην πρώτη συναυλία απολαύσαμε το κορνο της ορχήστρας Radovan Vlatkovich στο Κοντσέρτο για Κόρνο και Ορχήστρα έργο 447 του Μότσαρτ. Ο σολίστας ερμήνευσε με ένα μοναδικό τρόπο το κοντσέρτο αυτό, με μεγάλη μουσικότητα και απαράμιλλη τεχνική ικανότητα χαρίζοντας μας μία μοναδική ερμηνεία.
Στη δεύτερη είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε την άψογη ορχήστρα του στη γνωστή η Συμφωνία νο 40. Το δέσιμο των οργάνων μεταξύ τους ήταν απόλυτο έπαιζαν σαν ένας άνθρωπος. Εξαιρετικά ήταν τα πνευστά της ορχήστρας, ιδιαίτερα τα κόρνα και τα όμποε, ενώ παρατήρησα πως τα τύμπανα ήταν αυθεντικά καλυμμένα με δέρμα και τα ξυλάκια χωρίς κάλυμμα, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα έναν ξέρό, δυνατό και καθαρό ήχο, που δεν διαταρασσε την ηχητική ισορροπία της Ορχήστρας, ακόμα και στα δυνατά περασματα.
Τα δύο κοντσέρτα για πιάνο που έπαιξε και διηύθυνε ο Σίφφ,[γιατί άραγε τα ίδια και στις δύο συναυλίες ;] μας αποκάλυψαν έναν καινούργιο Μότσαρτ. Ένιωθε κάνεις πως άκουγε αυτά τα έργα για πρώτη φορά. Η ερμηνεία του χαρακτηρίστηκε από μία καθαρότητα στις μελωδικές γραμμές και στις μουσικές φράσεις, Ενώ οι ακραίες δυναμικές και τα γρήγορα αλλά ποτέ αγχωτικά tempi του έδιναν ζωή και πνοή στο έργο. Η συνοχή πιάνου και ορχήστρας ήταν απόλυτη, τόσο πολύ μάλιστα που νόμιζε κανείς πως άκουγε κοντσέρτι γκρόσσι, όπου το εξάρχων όργανο βρίσκεται μέσα στην ορχήστρα και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του.
Πραγματικά μοναδικές, αυτές οι δύο συναυλίες μας άφησαν μία αίσθηση πληρότητας και την εντύπωση πως παρακολουθήσαμε δύο συναυλίες υψηλών Μουσικών προδιαγραφών, από αυτές που σπάνια έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε.