Ως παλιοί γνώριμοι πλέον του Αθηναϊκού κοινού, εμφανίσθηκαν στα πλαίσια των Χριστουγεννιάτικων εκδηλώσεων του Μεγάρου Μουσικής, οι γνωστοί Solisti Veneti με τον μόνιμο μαέστρο τους τον Claudio Scimone.
Στις δύο Συναυλίες που έδωσαν στις 18 και 19 Δεκεμβρίου απέδειξαν για άλλη μια φορά την ποιότητα και την μουσικότητα που διακρίνει αυτό το Σύνολο, το οποίο όντως αποτελείται από Σολίστες. Στην πρώτη Συναυλία απολαύσαμε έργα Συνθετών όπως του Βιβάλντι του Σαμαρτίνι του Μαρτσέλλο, και του Αλμπινόνι, καθώς και το εντελώς άγνωστο κοντσέρτο για Εκκλησιαστικό Όργανο του Αντόνιο Σαλιέρι, έργο γραμμένο το 1773 όταν ήταν 23 ετών. Τα Κοντσέρτα ερμήνευσαν με πραγματικά θαυμαστή δεξιοτεχνία και μουσικότητα μέλη-σολίστεςτης ορχήστρας, ενώ δύο έργα , το κοντσέρτο του Σαλιέρι και την μεταγραφή του Μπάχ του Κοντσερτου RV 522 του Βιβάλντι, o οργανίστας Νίκολας Κύναστον, ο οποίος όμως ήταν απογοητευτικός τόσο στο έργο του Σαλιέρι όσο και στο δύσκολο τεχνικά έργο του Μπάχ. Ευχής έργον θα ήταν βέβαια να ακούγαμε και το αυθεντικό έργο του Βιβάλντι που μετέγραψε ο Μπάχ, έτσι ώστε να είχαμε την ευκαιρία να τα συγκρίνουμε. Ήταν πάντως μια πολύ όμορφη Συναυλία , που μας έδωσε την ευκαιρία να απολαύσουμε γνωστά και άγνωστα έργα αυτού του ρεπερτορίου που είναι η ειδικότητα των Solisti Veneti. H δεύτερη συναυλία ήταν καθαρά Χριστουγεννιάτικου χαρακτήρα, αλλά η όλη εκδήλωση θύμιζε αντίστοιχες Συναυλίες σε επαρχιακά Δημαρχεία της Αυστρίας και της Γερμανίας. Εδώ είχαμε και την σύμπραξη της σοπράνο Μαρίνας Κριλοβίτσι η οποία ερμήνευσε έργα του Ροσίνι, του Φράνκ και του Μότσαρτ. Είναι αναμφισβήτητα μια μεγάλη καλλιτέχνης, αλλά εδώ κατα τη γνώμη μου τα έργα αυτά απαιτούν σαφώς ελαφρύτερες και πιό ευέλικτες φωνές , όπως μία Λυρικής σοπράνο, και σε πολλά έργα όπως στον Ροσίνι μιας Λυρικής κολορατούρας. Αυτό ήταν εμφανές κυρίως στο “Qui tollis…” από την Λειτουργία της Μπολώνια του Ροσίνι, όπου τα δύσκολα περάσματα απαιτούσαν μια εξαιρετικά ευέλικτη και λυρική φωνή, και όχι τη φωνή μιας δραματικής σοπράνο.
Η όλη Συναυλία έκλεισε με το «Αληλλούια» απο τον Μεσσία του Χαίντελ που ερμήνευσε η Χορωδία Fons Musicalis, και φυσικά με τα απαραίτητα μπιζαρίσματα απο την ορχήστρα.