O Λέος Γάνατσεκ είναι αδίκως εντελώς άγνωστος στην Ελλάδα, και έτσι η παρουσίαση των δύο λυρικών του έργων στα πλαίσια του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών, ήταν όχι μόνο σημαντικό γεγονός αλλά και ελπίζουμε το έναυσμα για να πεισθεί η Λυρική μας Σκηνή να ανεβάσει επιτέλους τα έργα του.
Η Υπόθεση Γιάνατσεκ βέβαια πέρασε από πολλά προβλήματα μέχρι να βρει την θέση που της αξίζει στα μεγάλα λυρικά θέατρα του κόσμου, και αν δεν υπήρχε ο Sir Charles Mackerras στην δεκαετία του 70, ο οποίος ανέβασε το σύνολο σχεδόν των έργων του στην English National Opera , οι όπερές του θα ήταν ακόμα άγνωστες στην Ευρώπη.
Εμείς εδώ στην Αθήνα είχαμε την τύχη να πιούμε νερό από την πηγή, αφού παρακολουθήσαμε τις δύο αυτές όπερες από την όπερα του Μπρνό , την πόλη που έζησε την ζωή του ο Γιάνατσεκ, και φυσικά στην Τσέχικη γλώσσα (στην Αγγλία οι όπερές του παιζόντουσαν μεταφρασμένες στα Αγγλικά), παιγμένες με ένα μουσικό ήθος που σπάνια συναντά κανείς σήμερα στον κόσμο της όπερας. Η «Υπόθεσης Μακρόπουλος» ήταν η πρώτη όπερα που παρουσία σε η όπερα του Μπρνό στις 3 Ιουλίου με την Γκαμπριέλλα Μπενάτσκοβα στον ρόλο της Εμιλία Μάρτυ. Αν και βρίσκεται πια στην δύση της καριέρας της, η φωνή της Μπενάτσκοβα δεν έχει χάσει τίποτα από τον πλούτο και την μουσικότητά της, αντίθετα έχει ωριμάσει και έχει αποκτήσει μια βαθιά χροιά η οποία ταίριαζε απόλυτα στον ρόλο. Η ερμηνεία της ήταν δραματική και γεμάτη πάθος χωρίς όμως να γίνεται υπερβολική. Πολύ καλοί ήταν και όλοι οι τραγουδιστές που την πλαισίωσαν, όπως ο τενόρος Roman Zadnik, ο μπάσος Jan Hladik, 

και ο βαρύτονος Pavel Karnas. Η Ορχήστρα της όπερας έπαιξε υποδειγματικά με μια συγκινητική προσήλωση στις λεπτές μουσικές αποχρώσεις της παρτιτούρας υπό την εμπνευσμένη μουσική διεύθυνση του μαέστρου Jan Zbavitel. Μοναδική αντίρρηση στην οπτική πλευρά της παράστασης, η οποία ήταν εντελώς παλαιομοδίτικη με βαριά σκηνικά άσχετα με τον χώρο του Ηρωδείου. Το έργο είναι εντελώς ακατάλληλο για εξωτερικό χώρο, και ίσως μια λύση να ήταν οι προβολές των κειμένων στον τοίχο του Ηρωδείου χωρίς τα σκηνικά. Όμως αυτό με κανέναν τρόπο δεν μειώνει την μουσική απόλαυση που μας προσέφερε η όπερα του Μπρνό και η μεγάλη τέχνη της Μπενάτσκοβα.
Η δεύτερη όπερα που παρακολουθήσαμε ήταν το «Πονηρό μικρό Αλεπουδάκι» μια από τις ωραιότερες όπερες του Γιάνατσεκ. Το έργο ήταν μια μουσική και θεατρική αποκάλυψη, με την υπέροχη ενορχήστρωσή του και το καυστικό χιούμορ που το χαρακτηρίζει. Μια αλληγορία, με πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις, η όπερα αυτή είναι μια από τις πιο πρωτότυπες όπερες του παγκόσμιου ρεπερτορίου, όπως αναφέρει και το πρόγραμμα. Μια δουλειά συνόλου όπου όλοι οι ερμηνευτές έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους , δικαιώνοντας με τον καλύτερο τρόπο την μουσική του Γιάνατσεκ.
Δύο υπέροχες βραδιές που ελπίζουμε να αποτελέσουν το έναυσμα για την παρουσίαση των λυρικών έργων του Γιάνατσεκ στην χώρα μας.