Η Σκηνική Καντάτα του Χάρη Βρόντου «Ιουλιανός ο Παραβάτης» για Ορχήστρα Χορωδία και σολίστες, ήταν παραγγελία του ΟΜΜΑ, και πρέπει εδώ να αναφέρουμε και να τονίσουμε το πόσο σημαντική είναι αυτή η πολιτική του Μεγάρου ως προς τους Έλληνες δημιουργούς, γιατί το κράτος και η Πολιτιστική Ολυμπιάδα που θα ήταν σημαντικός παράγοντας για τούς Έλληνες δημιουργούς, έχει εντελώς στραμμένα τα νώτα προς αυτούς, αγνοώντας τους πανηγυρικά. Έτσι οι παραγγελίες αυτές είναι η μόνη ανοιχτή πόρτα για αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι έχουν δώσει τη ζωή τους σε αυτό που ονομάζεται σύγχρονη Ελληνική Μουσική.
Το έργο αυτό του Χάρη Βρόντου διάρκειας περίπου μίας ώρας, δίνει την εντύπωση στον ακροατή όχι μιας Καντάτας αλλά μιας μισοτελειωμένης όπερας. Πολλά τα πρόσωπα και πολλές οι σκηνές που συνδέονται με την παρέμβαση ενός αφηγητή χωρίς κάποιο κεντρικό δραματουργικό πυρήνα, και εδώ ακριβώς βρίσκεται και η μεγαλύτερη αδυναμία του έργου: το λιμπρέτο, αποσπάσματα απο βιβλία με θέμα τον Ιουλιανό, απο τα δικά του γραπτά και εμβόλιμο ένα ποίημα του Καβάφη. Όλα αυτά όμως δεν έδεσαν κατά την γνώμη μου δραματουργικά ούτε υπήρξε ένα σημείο δραματικής κορύφωσης με το αποτέλεσμα να δίνεται η εντύπωση στον ακροατή πως αφορά αποσπάσματα ενός μεγαλύτερου opus που βρίσκεται ακόμα σε υβριδική μορφή.
Η συνθετική δύναμη του Βρόντου βρίσκεται αναμφισβήτητα στην εξαιρετική του ενορχήστρωση και στην δημιουργία μαγικών ηχοχρωμάτων ιδιαίτερα στα μεγάλα χορωδιακά μέρη. Δυστυχώς οι σολίστες που επελέγησαν δεν ήταν όλοι επαρκείς. Η φωνητική γραφή του Βρόντου απαιτεί φωνές ευέλικτες αλλά και δραματικές με ιδιαίτερο βάρος ιδιαίτερα όταν έχουν να αντιμετωπίσουν μια «βαριά» ενορχήστρωση. Τέτοια προβλήματα δεν αντιμετώπιζε βέβαια η ηχηρή και τόσο ευαίσθητη συγχρόνως του τενόρου Ζάχου Τερζάκη ο οποίος έδωσε τον καλύτερο εαυτό του, τόσο φωνητικά όσο και δραματικά. Στο όλο αποτέλεσμα πρέπει κανείς να αναφέρει την εξαιρετική Χορωδία και Ορχήστρα της ΕΡΤ η οποία ήχησε όπως δεν την είχαμε ξανακούσει πριν, ιδιαίτερα στο πρώτο μέρος της συναυλίας όπου η ερμηνεία της Πρώτης Σουίτας απο το μπαλέτο του Ραβέλ «Δάφνης και Χλόη» ήταν παραδειγματική. Επίσης μεγάλο ενδιαφέρον είχε και η καταγραφή για Ορχήστρα τριών πρελουδίων του Ντεμπυσσύ απο τον Νίκο Χριστοδούλου ο οποίος και διηύθυνε την συναυλία. Οι ερμηνείες του υπήρξαν εξαιρετικές, και έδειχναν την συστηματική μελέτη και απόλυτη γνώση του ύφους των έργων που διηύθυνε, κάτι σπάνιο στον Ελληνικό μουσικό κόσμο σήμερα.