Η Ορχήστρα των Χρωμάτων συνεχίζει την σημαντική της παρουσία στον μουσικό χώρο με την συναυλία που έδωσε στο Μέγαρο μουσικής με έργα Γάλλων συνθετών του 20 αιώνα.
Ενδιαφέρουσες είναι οι επιλογές έργων που δεν έχουμε συχνά την ευκαιρία να ακούμε συχνά στην Ελλάδα, όπως αυτά που διάλεξε η Ορχήστρα των Χρωμάτων για την συναυλία αυτή, η οποία περιελάμβανε έργα Francaix, Saint-Saens και Poulenc.
Ο Francaix είναι ένας όχι τόσο γνωστός συνθέτης, τουλάχιστον όχι όσο ορισμένοι σύγχρονοί του όπως ο Ravel για παράδειγμα ή ο Poulenc. Το έργο του χαρακτηρίζεται από αυθορμητισμό και κυρίως Γαλλικό χιούμορ, «esprit», θα μπορούσαμε να πούμε, χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το έργο που ακούσαμε το Κοντσέρτο για πνευστά και ορχήστρα σύνθεση του 1935. Όμως δυστυχώς αυτό ακριβώς το σημαντικό στοιχείο αυτής της μουσικής, έλλειπε εντελώς από την ερμηνεία των τόσο άξιων σολίστ, οι οποίοι ερμήνευσαν τη μουσική του Francaix με μια αίσθηση δυσθυμίας και σοβαροφάνειας .
Αυτή η αίσθηση έγινε πιο εμφανής στο 5ο Κοντσέρτο για Πιάνο και Ορχήστρα του Camille Saint-Saens που ερμήνευσε η πιανίστα Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου. Η ερμηνεία της υπήρξε άκαμπτη, βαριά , και υπερβολικά ρομαντική , ενώ ο δυνατός ήχος του πιάνου δεν άφηνε περιθώρια για ιδιαίτερες ηχητικές εκλεπτύνσεις. Όμως εδώ ίσως φταιει και η Αίθουσα «Δημήτρη Μητρόπουλου», είναι πολύ μικρή για ένα τέτοιο σύνολο όπως η Ορχήστρα των Χρωμάτων,Ο ήχος πνίγεται, και ιδιαίτερα σε πολλά σημεία όπου απαιτείται fortissimo, ο ήχος γίνεται αποπνικτικός, η μεγάλη αίθουσα του Μεγάρου θα έδινε στην Ορχήστρα τον απαραίτητο ηχητικό χώρο για να μπορέσει να αποδώσει καλύτερα τέτοια έργα όπως αυτό το Κοντσέρτο του Saint-Saens.
Τέλος η Συναυλία έκλεισε με την Συμφωνιέτα του Francis Poulenc, έργο γραμμένο το 1947. Και εδώ η ερμηνεία της ορχήστρας που διηύθυνε ο Δημήτρης Μυράτ, δεν μπόρεσε να ξεφύγει από μια στατική χωρίς ενδιαφέρων και χιούμορ ανάγνωσης ενός τόσο αμφίθυμου έργου όπως είναι η Συμφωνιέτα.
Σε γενικές γραμμές το ρεπερτόριο αυτό απαιτεί από τους εκτελεστές «πνεύμα» και έλλειψη σοβαροφάνειας, και κυρίως ελαφριά διάθεση, αλλιώς γίνονται κουραστικά, και μια και μιλάμε για την Ορχήστρα των Χρωμάτων, τα χρώματά τους παραμένουν θαμπά.