Με Ιδιαίτερο ενδιαφέρον περιμέναμε την πρεμιέρα της νέας παραγωγής της ΕΛΣ της “Ιταλίδας στο Αλγέρι” του Τ.Ροσσίνι σε σκηνοθεσία του παλαίμαχου Εντζο Ντάρα.
Όμως η πρεμιέρα (20/1) ήταν απογοητευτική. Η παράσταση κύλησε σε άνευρο ρυθμό, κουραστικά, σαν να ήταν μια γενική δοκιμή, χωρίς νεύρο και κυρίως , πράγμα ανεπίτρεπτο για μια από τις ωραιότερες μουσικές κωμωδίες του Ροσσίνι, χωρίς χιούμορ. Οι τραγουδιστές κινούνταν συμβατικά στη σκηνή, πολλές φορές χωρίς συγκεκριμένο λόγο, προσπαθώντας να φέρουν εις πέρας τις σκηνικές οδηγίες χωρίς να δείχνουν πως τις έχουν αφομοιώσει.
Η σκηνοθεσία του Εντζο Ντάρα αναλώθηκε σε πολυφορεμένα αστεία, χωρίς ουσιαστικά να αναδεικνύουν το κωμικό στοιχείο της όπερας, εκτός από μερικά σημεία όπως η προβολή βουβής ταινίας του Σαρλώ, και την μουσική ποδηλασία στο περίφημο Τρίο των παπατάτσι. Πολλά άλλα θα μπορούσαν να είχαν γίνει σε ένα άδειο και ψυχρό σκηνικό του Παρη Μέξη μέ μόνο διακοσμητικό στοιχείο μια σιδεριά που θύμιζε πόρτα κάποιου επαρχιακού δημόσιου κήπου. Ούτε τα κοστούμια βοήθησαν την κατάσταση ο Λιντόρο έμοιαζε σαν παιδάκι από ορφανοτροφείο και το πρώτο κοστούμι της Ιζαμπέλλα θύμιζε ανάποδο παγωτό χωνάκι.
Στο φωνητικό επίπεδο τα πράγματα ήταν ανομοιογενή μεταξύ των δύο διανομών. Η Ειρήνη Καράγιαννη διαθέτη το παρουσιαστικό για μια όμορφη και σπιρτόζα Ιζαμπέλλα, όχι όμως και την απαραίτητη τεχνική ικανότητα και το φωνητικό εύρος που θα της επέτρεπε να ελιχθεί με άνεση ανάμεσα στις δύσκολες κολορατούρες του ρόλου της. Φωνητικά ισχνή (παράξενο γιατί μας είχε προδιαθέσει θετικά όταν είχε τραγουδήσει παλαιότερα την Σταχτοπούτα του Ροσσίνι) δεν κατάφερε να μας εντυπωσιάσει όπως η Μαρίτα Παπαρίζου στην παράσταση της Β! Διανομής (που θα έπρεπε να είναι η Α!Διανομή), και η οποία διαθέτει και το απαραίτητο φωνητικό εύρος και την τέλεια τεχνική αλλά και την λεπτή μουσικότητα που απαιτεί η μουσική του Ροσσίνι ιδιαίτερα στη άρια «per lui che adoro» όπου η ερμηνεία της άγγιξε υψηλά μουσικά επίπεδα απόλυτα κυρίαρχη του ρόλου της.. Ο Χριστόφορος Σταμπόγλης που είναι πάντα τόσο απολαυστικός στους κωμικούς ρόλους ήταν φωνητικά άψογος, ενώ ο Δημήτρης Κασιούμης (Β! Διανομή) μας έδωσε έναν υπερκινιτικό Μουσταφά.
Πολύ καλός ο Αντώνης Κορωναίος ο οποίος είναι ο καλύτερος Ροσινιακός τενόρος που διαθέτουμε στη Λυρική, αντιμετώπισε την δύσκολη τεσσιτούρα του ρόλου με άνεση.
Ο ρόλος του Ταντέο ευτύχησε και στις δύο διανομές τόσο με την φωνή του Χάρη Αδριανού όσο και με την φωνή του Ακη Λαλούση που μας αποκάλυψε μια φωνή εύρωστη και ιδιαίτερα σπάνιας ποιότητας που δύσκολα συναντάμε σήμερα.
Αγνώριστη η Ορχήστρα της ΕΛΣ έπαιξε με νεύρο και δυναμικότητα ακολουθώντας τους σφιχτοδεμένους ρυθμούς του μαέστρου Μύρωνα Μιχαηλίδη. Πολύ καλή και η Χορωδία άν και σε πολλά σημεία είχε την τάση να φεύγει έξω από το μέτρο.
Γενικά ήταν μια καλή παράσταση αφήνοντάς μας όμως την εντύπωση πως θα μπορούσε να είναι ακόμα καλύτερη.