Ο Νίνο Ρότα είναι κυρίως γνωστός σε όλους εμάς από την κινηματογραφική του μουσική, στενός συνεργάτης του Φελλίνι, έγραψε τη μουσική για όλες του σχεδόν τις ταινίες.
Όμως ο Ρότα ήταν και συνθέτης πιο σοβαρών μουσικών έργων, τόσο μουσικής δωματίου, όσο και φωνητικής. Το «καπέλο από ψάθα Ιταλίας» είναι η πιο γνωστή του όπερα. Σε αυτό το έργο βασισμένο στο θεατρικό κείμενο του Λαμπίς, ο Ρότα διατρέχει μουσικά την μεγάλη παράδοση της ιταλικής μουσικής από τον Σκαρλαττι μέχρι και τον Πουτσίνι, με πολλές μουσικές αναφορές μέσα στην παρτιτούρα του έργου. Έχουμε πολλές αναφορές κυρίως στον Ροσσίνι που ήταν και ο αγαπημένος του συνθέτης, αλλά και στην Γαλλική οπερέτα του Όφενμπαχ, ένα έργο δύσκολο στην σύνθεσή του όπως είχε πει και ο ίδιος ο Ρότα, γιατί για πρώτη φορά δοκιμάζει τις δυνάμεις του σε μια όπερα που είναι σχεδόν οπερέτα.
Η παράσταση της Λυρικής, η δεύτερη ενδιαφέρουσα πρόταση μετά τον Αντρέα Σενιέ, ήταν μια πραγματικά απολαυστική παράσταση από κάθε άποψη.
Η σκηνοθεσία του Γιάννη Ιορδανίδη ήταν ανάλαφρη καλοδουλεμένη και γεμάτη έξυπνα ευρήματα, εξ’άλλου είναι απόλυτα οικείος με το θεατρικό έργο του Λαμπίς αφού το είχε ανεβάσει και στο Εθνικό Θέατρο. Επίσης πολύ όμορφα ήταν τα σκηνικά και τα κοστούμια του Γιώργου Πάτσα με τα έντονα χρώματα και τους υπέροχους φωτισμούς του Γιάννη Θεοδωρίδη, όλα αυτά τα στοιχεία δημιούργησαν μια υπέροχα ανάλαφρη και διασκεδαστική ατμόσφαιρα που έκανε την παράσταση αυτή τόσο απολαυστική. Ο William Matteuzzi που είναι γνωστός κυρίως για τις παραστάσεις έργων ξεχασμένων του Ροσσίνι στο Φεστιβάλ Ροσσίνι του Πέζαρο, τραγούδησε τον ρόλο του Φαντινάρ. Η φωνή του δεν είναι ιδιαίτερα δυνατή πολλές φορές σχεδόν δεν ακουγόταν, έχει όμως ένα πολύ όμορφο «μέταλλο», και μια εξαιρετική σκηνική παρουσία.

Πολύ καλή επίσης η Μαρία Μητσοπούλου στον ρόλο της Έλενας, είναι μια φωνή που μπορεί να κάνει πολλά στην όπερα. Απολαυστικότατη ήταν η Μαρίνα Κρίλοβιτς στον μικρό ρόλο της Βαρόνης Σαμπινύ, όπως και οι Σέργιος Καλαμπάκος στον ρόλο του Νονανκούρ και ο Γιάννης Γιανίσσης στον ρόλο του Μπωπερτουί.
Αν κανείς δεν μπορεί εύκολα να ξεχωρίσει κάποιον καλλιτέχνη αυτό είναι γιατί το έργο είναι ένα έργο συνόλου όπου όλοι οι ερμηνευτές πρέπει να δουλέψουν σαν ένα σύνολο κι όχι σαν σολίστες, κάτι που σε αυτή την παράσταση το πέτυχαν απόλυτα, χαρίζοντας έτσι στο κοινό αφ’ενός μια πολύ ευχάριστη βραδιά, αλλά και την ευκαιρία να ακούσουν ένα άγνωστο έργο ενός σημαντικού συνθέτη.
Τέλος πρέπει κανείς να αναφερθεί στις πολύ πετυχημένες χορογραφίες του Ισίδωρου Σιδέρη, ιδιαίτερα στη σκηνή της καταιγίδας. Μια πολύ προσεγμένη και όμορφη παράσταση που αξίζει να παραμείνει στο ρεπερτόριο της ΕΛΣ.