Στο Παρίσι, τη πόλη που διάλεξε να ζήσει τα τελευταία της χρόνια η μεγάλη Μαρία Κάλλας, η σοπράνο που άλλαξε την ιστορία της Οπερας στον εικοστό Αιώνα, δημοπρατούνται τα προσωπικά της αντικείμενα απο δύο σημαντικές Συλλογές, του Νίκου Πετσάλη Διομήδη , και του Ιλάριο Ταμάσια, στις 2 και 3 Δεκεμβρίου τις πιθανές ημερομηνίες γέννησης της μεγάλης ντίβας.
Θα μπορούσε να πει κανείς πως οι Συλλέκτες είναι οι μεγάλοι αντίζηλοι των Μουσείων, υπάρχει όμως μια μεγάλη διαφορά, τα Μουσεία Συλλέγουν για την αποκλειστικότητα και την δόξα, ενώ οι συλλέκτες, από πραγματική αγάπη για το αντικείμενο της λατρείας τους.
Ο Νικος Πετσάλης-Διομήδης είναι όχι μόνον ένας άνθρωπος που αγαπά πραγματικά το αντικείμενό του, αλλά το γνωρίζει και εις βάθος όσο λίγοι άνθρωποι στον κόσμο. Το βιβλίο του «Η Άγνωστη Κάλλας» στις εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ, είναι η απόδειξη.
Ποτέ κανένας βιογράφος της μεγάλης ντίβας, δεν μελέτησε με τόσο προσοχή και τέτοια επιστημονική προσήλωση την Ελληνική Περίοδο της ζωής της που ήταν και τόσο καθοριστική για την καριέρα της. Διαβάζοντας το βιβλίο του θα ευχόταν κανείς να συνεχίσει τη βιογραφία της μέχρι το τέλος, έτσι θα είχαμε και την πιο τεκμηριωμένη άποψη για την ζωή της.
Τα αντικείμενα που παρουσιάζονται σε αυτή τη Δημοπρασία είναι πραγματικά εντυπωσιακά. Βέβαια το μεγάλο corpus των ημερολογίων της και της αλληλογραφίας της βρίσκονται δυστυχώς κρυμμένα και καταχωνιασμένα σε θυρίδες Τραπεζών, αυτά τα λίγα όμως που προσφέρουν οι δύο Συλλέκτες είναι πραγματικά εντυπωσιακά.
Η ιστορία της μεγάλης μοιρασιάς των προσωπικών της αντικειμένων μετά τον θάνατό της περιγράφεται με θαυμαστή ακρίβεια από τον Βασίλη Βασιλικό στο βιβλίο του «Το Σφράτο», και θα μπορούσαν να αποτελέσουν το αντικείμενο μιας κινηματογραφικής ταινίας. Το μεγαλύτερο μέρος της Συλλογής του κου Πετσάλη προήλθε από αυτά πού πούλησε η αδελφή της Καλλας ,Τζάκι.
Και οι δύο Συλλέκτες είχαν στο μυαλό τους την δημιουργία ενός μουσείου στο οποίο τα αντικείμενα αυτά θα αποτελούσαν κτήμα όλων των θαυμαστών της, αλλά και των μελετητών του έργου της, όμως από Ελληνικής πλευράς το ενδιαφέρον δεν ήταν το αναμενόμενο, και έτσι τα αντικείμενα αυτά ήταν επόμενο να δημοπρατηθούν. Βέβαια το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της Συλλογής βρίσκεται στα χειρόγραφά της και στην προσωπική της αλληλογραφία, μόνο μέσα σε αυτά μας αποκαλύπτεται η πραγματική Καλλας. Και αυτά είναι αρκετά. Ξεφυλλίζοντας κανείς τον τόσο ενδιαφέροντα Κατάλογο της δημοπρασίας (500 περίπου σελίδες ), βρίσκει κανείς απίστευτη γκάμα αντικειμένων. Εκτός από τα περίφημα φορέματά της, βλέπει κανείς, περούκες, όπως αυτή που χρησιμοποιήθηκε για την «Μηδεια», τσάντες, κοσμήματα, μέχρι και εσώρουχα, και νάιλον κάλτσες, τα περίφημα γάντια της, άλμπουμ με φωτογραφίες από τις διάφορες παραστάσεις που η ίδια η Κάλλας κολλούσε, βαλίτσες και necessaire, είδη γραφείου, καπέλα, παπούτσια, τα περίφημα γυαλιά της, προγράμματα, δίσκοι, και αρχαία αντικείμενα. Επίσης βρίσκει κανείς το μαγνητόφωνο που χρησιμοποιούσε στη δουλειά της , αλλά και για να ακούει τις διάφορες πειρατικές ηχογραφήσεις που της έστελναν οι θαυμαστές της, και που η ίδια άκουγε με τόση νοσταλγία.
Υπάρχουν όμως και τα γράμματα της Ντε Ιντάλγκο, της αγαπημένης της δασκάλας, με συμβουλές και παραινέσεις , γράμματα στον Μενεγκίνι, στον μεγάλο Τούλιο Σέραφιν, τον άνθρωπο που διηύθυνε τόσες παραστάσεις της, καρτ ποστάλ του Λουκίνο Βισκόντι (« τα χρόνια που πέρασαν δεν μείωσαν τον θαυμασμό μου για σένα, και όλη την αγάπη και τη φιλία που νοιώθω»),πολύ μεγάλο ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει και ένας φάκελος με τα γράμματα του Μενεγκίνι όπου αναφέρει τους λόγους για τους οποίους η Καλλας αποφασίζει να μην συνεχίσει την παράσταση της ΝΟΡΜΑ του Μπελλίνι στην Οπερα της Ρώμης (2 Ιανουαρίου του 1958) γεγονός που δημιούργησε μεγάλο σκάνδαλο γύρω από το όνομά της αφού στο ακροατήριο βρισκόταν και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ιταλίας, και έμεινε γνωστό ως το «Σκάνδαλο της Ρώμης». Μάλιστα αναφέρεται πως πάρα πολλοί οδηγοί των αυτοκινήτων των διαφόρων διασημοτήτων που βρισκόντουσαν στο θέατρο, έχασαν εκείνο το βράδυ τη δουλειά τους, γιατί αντί να βρίσκονται στη θέση τους είχαν πάει να πιουν κρασί σε μια κοντινή Ταβέρνα γνωρίζοντας πως η όπερα τελείωνε αργά.
« Η Μαρία Κάλας η οποία ήδη υπέφερε από εχθές από πονόλαιμο είναι αναγκασμένη να αναβάλλει την συνέχεια της παράστασης επειδή η κατάστασή της έχει χειροτερεύσει. .Ζητά συγνώμη από το κοινό της και λυπάται που δεν μπορεί να συνεχίσει.». Επίσης διατίθεται και ένα μικρό καλαθάκι που περιέχει 721 γράμματα από τους θαυμαστές της, την επομένη της παράστασης της Ρώμης, καθώς και μια κάρτα στην οποία ο Μενεγκίνι έχει σημειώσει «καταραμένη Νόρμα», και αναφέρεται φυσικά στη βραδιά αυτή, η οποία κόστισε τόσα πολλά στην Κάλλας.Το γεγονός αυτό ενισχύεται και από ένα άλλο αντικείμενο περίπου 28 γράμματα διασημοτήτων που την συλλυπούνται, μέχρι και ένα σημείωμα από ένα δικηγορικό γραφείο που προσφέρει τις υπηρεσίες του σε περίπτωση που χρειασθούν μετά το σκάνδαλο. Επίσης υπάρχουν και πάνω από 200 γράμματα και τηλεγραφήματα σε σχέση με τη βραδιά αυτή, κάτι που δείχνει το πόσο σημαντικό ήταν το γεγονός αυτό, και πόσο σημαντική και απόλυτη ήταν η κυριαρχία της στον κόσμο της Οπερας.
Σημαντικό επίσης αντικείμενο είναι και ο περίφημος πίνακας που αποδίδεται στον Cignarolli ( 1706-1770), δώρο του Μενεγκίνι για τον γάμο τους, διαστάσεων 13Χ19 εκατοστά, και που η Κάλλας έπαιρνε μαζί της όπου πήγαινε, γιατί τον θεωρούσε γούρικο, με θέμα την «Αγία Οικογένεια». Όπως διαβάζουμε και στον κατάλογο, η Κάλλας δεν έβγαινε στην Σκηνή αν δεν ΄βρισκόταν ο πίνακας αυτός στο καμαρίνι της. Κάποτε όταν τραγουδούσε στη Βιέννη, ανακάλυψε πως τον είχε ξεχάσει στο σπίτι της στο Μιλάνο και ναύλωσε ένα αεροπλάνο για να τις τον φέρουν. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν κι διάφορα γράμματα φανατικών θαυμαστών που περιέχουν κυρίως ποιήματα, όπως αυτό ενός θαυμαστή της που χρησιμοποιεί την ακροστιχίδα Maria Callas Turandot, ένα γράμμα ποίημα μιας οργάνωσης με το όνομα «Αργοναύτες» , και ενός Ελληνα θαυμαστή της με τον τίτλο «Γραμμένο για την όμορφη Κυρία Μαρία Κάλλας-Μενεγκίνι soprano αηδονολάλητη διεθνούς φήμης μεγάλη καλλιτέχνιδα του τραγουδιού».
Ανάμεσα στα χιλιάδες γράμματα και κάρτ ποστάλ ξεχωρίζουν και αυτά της μεγάλης σοπράνο των αρχών του αιώνα Toti dal Monte, της σκηνοθέτιδας Margheritta Wallmann, του ηθοποιού Βιττόριο Γκάσσμαν, του Φράνκο Τζεφιρέλλι, και του διευθυντή της Μετροπόλιταν Rudolph Bing.
Ξεφυλλίζοντας λοιπόν αυτόν τον κατάλογο της Δημοπρασίας νοιώθουμε σαν να μπαίνουμε στο σπίτι της μεγάλης ντίβας και κατά την απουσία της, σαν μικρά περίεργα παιδιά ανοίγουμε συρτάρια και ντουλάπια, για να ικανοποιήσουμε την περιέργειά μας. Ένας ολόκληρος κόσμος μας αποκαλύπτεται, ι κόσμος μιας μεγάλης προσωπικότητας, ενός μεγάλου καλλιτέχνη, ενός ιερού τέρατος. Νοιώθουμε θαυμασμό αλλά και αμηχανία, σαν να αποκαλύψαμε ένα μυστικό κόσμο που ίσως η γοητεία του έγκειται ακριβώς σε αυτή τη μυστικότητα.